WSTĘP

W roku 2007 Klub Sportowy „SIARKA” obchodził 50 rocznicę swojego istnienia. Była ona związana nie tylko z działalnością sportową klubu, ale i z rozwojem miasta Tarnobrzega, jak również z potężną budową i rozbudową Kopalń i Zakładów Przetwórczych Siarki „Siarkopol” w Tarnobrzegu.

W społeczeństwie tarnobrzeskim sport zajmował i zajmuje do chwili obecnej odpowiednio wysoką pozycję. Klub Sportowy „Siarka” jest jedynym na terenie miasta Klubem zajmującym się uprawianiem i propagowaniem sportu wyczynowego w tak szerokim zakresie.

Przed przystąpieniem do opracowania tak obszernego tematu jakim są osiągnięcia sportowe Klubu Sportowego „Siarka” - starałem się dotrzeć do źródeł opisujących moment powstania i wszelkich opracowań dotyczących jego działalności i rozwoju. Oprócz pojedynczych prób opisu historii, prywatnych kronik i materiałów prasowych brak jest systematycznego opracowania dotyczącego rozwoju i osiąganych wyników Klubu.

ROZDZIAŁ I. POWSTANIE KLUBU

1. Tradycje sportowe miasta Tarnobrzega

W 1919 roku Z.Michalski, J. Brodkiewicz i A. Kornik byli założycielami Klubu Sportowego „DZIKOVIA”. Pierwszymi powstałymi sekcjami Klubu były piłka nożna i lekkoatletyka. Tu rozpoczął swoja sportowa karierę rekordzista polski w biegach długich ur.11.09.1901r. Alfred Freyer. Po wygraniu lokalnej imprezy sportowej zorganizowanej 03.05.1925 r. na dystansie 1500 metrów osiągnąwszy czas 4:58 min. przenosi się do klubu sportowego „IFC Katowice” gdzie rozpoczyna profesjonalny trening. Od mistrzostw Polski w 1926 r. do końca swojej kariery sportowej A. Freyer już nigdy nie został pokonany przez krajowego rywala. Wygrywa maraton o mistrzostwo Polski i jest posiadaczem rekordów na wszystkich dystansach od 3.000 metrów do maratonu włącznie. Zginął tragicznie 24 grudnia 1927 r. ratując księgozbiory biblioteki zamku w Dzikowie

W pamięci jego zasług szkoła Podstawowa nr 3 w Tarnobrzegu w styczniu 1998 r. przyjmuje nazwisko A. Frejera na patrona szkoły.

Innymi znanymi zawodnikami „DZIKOVII” w okresie międzywojennym byli: Władysław Giermak, który bronił później barw krakowskiej „WISŁY”, a następnie pełnił funkcję trenera Polonijnego Klubu „VARSOVIA” w Londynie; Józef Kołodziej pseudonim ”Kusy” piłkarz chorzowskiego „Ruchu” był sędzią oraz przez okres dwóch kadencji pełnił obowiązki V-ce Prezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej i Prezesa Śląskiego Okręgowego Kolegium Sędziów.

„DZIKOVIA” nie posiadała własnego stadionu. Dlatego zwrócono się o pomoc do hrabiego Zdzisława Tarnowskiego, który wydzierżawił około 2 ha gruntu na skraju wsi Miechocin. Przy pomocy młodzieży i wojska wybudowano boisko, które przekazano do użytku w 1932 r.

Druga wojna światowa spowodowała przerwę w działalności klubu jednak piłkarze rozegrali kilka spotkań towarzyskich w tym trzy mecze z drużynami niemieckimi.

Klub reaktywował swoją działalność po wojnie już w 1945 r. Obowiązki Prezesa Klubu powierzono jednemu z jego założycieli Z. Michalskiemu, który pełnił ją do roku 1957. Klub prowadził początkowo swą działalność w dwóch dyscyplinach sportowych; piłce nożnej oraz lekkiej atletyce.

W pierwszym okresie lat pięćdziesiątych, kiedy to „DZIKOVIA” zmieniła nazwę, początkowo na „SPARTA” później „OGNIWO” klub poszerzył swą działalność sportową o: tenis stołowy i piłkę siatkową.

Przeżywając trudności finansowe „Ogniwo” szuka mecenasa wśród miejscowych zakładów przemysłowych i przedsiębiorstw. Dlatego z wielkim zadowoleniem przyjęto propozycję Dyrektora Kopalń i Zakładów Przetwórczych Siarki „SIARKOPOL” inżyniera Kazimierza Orzechowskiego dotyczącą objęcia Klubu patronatem Kombinatu. W dniu 4 marca 1957 r. na Walnym Zgromadzeniu Klubu uchwalono nowy statut na podstawie, którego zmieniono nazwę Klubu i przynależność do Federacji Sportowej. Klub ogólno miejski stał się Klubem Zakładowym. Pierwszym Prezesem KS „SIARKA” wybrano Dyrektora KiZPS inż. K. Orzechowskiego a obowiązki V-ce-Prezesa do spraw sportowych powierzono Z. Michalskiemu .

2.Uwarunkowania ekonomiczne i społeczne

W Tarnobrzegu w 1957 r. przy ul. Alei Niepodległości 2 załopotała na maszcie flaga w kolorach zielono-czarno-żółtym, która do dzisiejszego dnia symbolizuje barwy Klubu Sportowego „SIARKA”

Rozwijający się dynamicznie przemysł siarkowy stworzył warunki lepszego jutra ludności makroregionu. Tarnobrzeg miasteczko liczące około 5 tys. Mieszkańców uległo wszechstronnej rozbudowie. Powstały nowoczesne osiedla, szkoły, przedszkola, przychodnie oraz nowe obiekty sportowe. Zapotrzebowanie na pracowników i specjalistów spowodowało napływ do Tarnobrzega ludności z sąsiednich i odległych rejonów Polski. Coraz większa załoga przemysłu siarkowego jak i również liczba mieszkańców miasta wytworzyła korzystny klimat do podjęcia szerokiej i wszechstronnej działalności sportowej. Przyjemność uprawiania sportu, nieskażone amatorstwo to cechy charakteryzujące ówczesną młodzież, której zapał udzielał się również działaczom sportowym i powodował wzrost znaczenia sportu wśród mieszkańców oraz Załogi Kombinatu. Klub odwdzięczając się za przyjemną atmosferę i sprzyjający rozwojowi sportu klimat środowiska, organizował imprezy sportowe na coraz wyższym poziomie. Tarnobrzeg dzięki dynamicznemu rozwojowi klubu zaczął dominować w południowo-wschodnim makroregionie Polski i stał się potentatem obok takich ośrodków jak: Stalowa Wola, Mielec czy Rzeszów. Pierwszym Prezesem Sportowego Klubu „SIARKA’ został dyrektor inż. K. Orzechowski, a kolejnych latach funkcję tą obejmowali : Aleksander Trojan, Józef Worek, Janusz Gadomski, Adolf Książkiewcz, ponownie Aleksander Trojan, Andrzej Stępień, Marian Krzemiński, Antoni Jakubowicz, Jan Dziubiński, Robert Niedbałowski, od 06.2004 r. Wacław Salamucha

Na przestrzeni minionych lat plany rozwoju Klubu poparte osiągnięciami sportowymi mogą być dokonywane ze względu na stały patronat Kombinatu, który nad poszczególnymi sekcjami sprawowały:

Siatkówka - Kopalnia Siarki „JEZIÓRKO”
Piłka nożna- Kopalnia Odkrywkowa „MACHÓW”
Koszykówka - Zakład Mechaniczny
Tenis stołowy - Zakład Przetwórnia Siarki
Żeglarstwo - Zakład Transportu Samochodowego
Pływanie - Zakład Górniczo - Budowlany

ROZDZIAŁ II. STRUKTURA ORGANIZACYJNA KLUBU

1. Założenia statutowe

Działalność Klubu „Siarka” oparta jest na statucie klubu, który jest zatwierdzony na zebraniach sprawozdawczo-wyborczych. Klub jest stowarzyszeniem, o społecznym charakterze funkcjonowania i posiada osobowość prawną.

Barwami Klubu są kolory (od góry do dołu) zielono - czarny - żółty. Emblematem jest tarcza asymetryczna, na której z prawej strony jest herb miasta Tarnobrzeg w kolorach niebieskim i żółtym, a z lewej strony na zielono czarnym tle stylizowana litera „S” koloru żółtego oraz napis KS „SIARKA” Tarnobrzeg.

Przedmiotem działania Klubu jest organizacja i upowszechnienie sportu masowego i kwalifikowanego wśród załogi KiZPS „SIARKOPOL”, a także we wspierających Klub finansowo innych zakładach pracy.

Klub prowadzi wśród pracowników Kombinatu, a także ich rodzin i innych osób działalność sportową i wychowawcza mającą na celu:

Zapewnienie możliwości udziału w sporcie masowym, zaś młodzieży uprawianie sportu wyczynowego.

Kształtowanie wśród swych członków i innych osób wartości moralnych i etycznych

Integrację mieszkańców miasta Tarnobrzega poprzez organizacje widowisk sportowych stanowiących formę rekreacji i wypoczynku

Członków zwyczajnych;
Członków honorowych;
Członków wspierających;
Walne Zebranie;
Zarząd Klubu;
Komisja Rewizyjna;
Klub posiada:
Władzami Klubu są:

Walne Zabranie jest najwyższą władzą Klubu. Walne Zebrania Klubu mogą mieć charakter:

- zwyczajny sprawozdawczy;
- zwyczajny sprawozdawczo - wyborczy;
- nadzwyczajny;

Walne Zebrania Sprawozdawcze Zarządu Klub zobowiązany jest zwołać jeden raz w połowie kadencji tj. 1 raz na dwa lata.

Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze Zarządu Klub zobowiązany jest zwołać raz na 4 lata.

Do kompetencji Walnego Zebrania należy:

Organem wykonawczym i kierującym działalnością Klubu jest Zarząd Klubu.

Zarząd Klubu

Posiedzenia Zarządu odbywają się, co najmniej raz na trzy miesiące w miarę potrzeb częściej. Uchwały Zarządu zapadają zwykle większością głosów przy obecności, co najmniej połowy liczby członków Zarządu. W przypadku równej ilości głosów rozstrzyga głos Prezesa.

Komisja Rewizyjna

Zarząd Klubu powołuje sekcje, do których stosuje się postanowienia niniejszego rozdziału. Stan ilościowy członków sekcji. Władzami sekcji sportowych są:

Zebranie członków - działaczy sekcji;

Kierownictwo sekcji.

Sekcje sportowe Kierownictwa i komisje działają zgodnie z regulaminem ustalonym przez Zarząd Klubu.

W Klubie działa samorząd składający się z pięciu osób, wybranych na Walnym Zebraniu poszczególnych sekcji sportowych wśród zawodników aktualnie reprezentujących barwy Klubu w imprezach sportowych..

Kadencja Samorządu zawodniczego trawa dwa lata. Do zadań Samorządu zawodniczego należy:

współdziałanie z Zarządem Klubu w zakresie działalności wychowawczej i kulturalnej oraz inicjowanie i organizowanie takiej działalności;

opiniowanie wniosków w sprawie nagród i pomocy bytowej zawodników;
opiniowanie planów pracy sekcji sportowych.

Majątek Klubu stanowi: nieruchomości, ruchomości, wierzytelności i środki finansowe.

Uchwałę w sprawie statutu lub rozwiązaniu się Klubu podejmuje Walne Zebranie większością 2/3 głosów w obecności, co najmniej połowy liczby upoważnionych do głosowania.

2. Obiekty sportowe

Wszystkie obiekty i urządzenia, z których korzystał Klub stanowiły własność Kopalń i Zakładów Przetwórczych Siarki „SIARKOPOL” w Tarnobrzegu.

W ich skład wchodziły następujące obiekty sportowe:

hala sportowa o wymiarach 28 x 15 m z widownia na 150 miejsc;
hala sportowa na 1000 miejsc z szatniami i magazynami;
boisko piłkarskie o wymiarach 109 x 75 m;
bieżnia żużlowa cztero torowa;
trzy boiska treningowe o nawierzchni trawiastej;
korty tenisowe;
basen kryty o wymiarach 25 x 12,5 m, sześciu torach i widownia na 150 miejsc (szatnie, natryski i sanitariaty);
bufet;
basen otwarty o wymiarach 50 x 25 m, ośmiu torach oraz brodzik dla dzieci (szatnie, natryski i sanitariaty);
pawilon z salą do tenisa stołowego;
przychodni sportowo lekarskiej z gabinetami:

· rehabilitacji,
· stomatologicznym,
· sauna,
· elektrolecznictwa,
· wodolecznictwa,
· parafinoterapii,
· diagnostyki i masażu,
· katedrą natryskową,
· światłolecznictwa,

Osiągnięcia sportowe Klubu były ściśle związane z działalnością zakładu patronackiego KiZPS „SIARKOPOL”. Kierownictwo zakładu okazywało dużo zrozumienia i pomocy w rozwiązywaniu finansowych i sportowych problemów Klubu. Odzwierciedleniem współpracy między KiZPS „SIARKOPOL”, a KS „SIARKA” były uzyskiwane wyniki przez Klub na arenach krajowych.

Stanowiły one wizytówkę przedsiębiorstwa patronackiego. Sport miał, bowiem szanse przetrwać tylko przy dużych zakładach pracy zabezpieczających niezbędne środki finansowe na działalność statutowa i utrzymanie bazy sportowej. Wydatna pomoc ze strony Kombinatu umożliwiła prowadzenie w Klubie działalności szkoleniowej w dyscyplinach sportowych takich jak: piłka nożna, piłka siatkowa, tenis stołowy, piłka koszykowa, szachy i żeglarstwo.

ROZDZIAŁ III. SEKCJE KLUBU SPORTOWEGO „SIARKA” ORAZ ICH OSIAGNIĘCIA W LATACH 1957-2004

1.Piłka nożna

Działalność tej sekcji budziła zawsze największe zainteresowanie klubu przyzakładowego. Taka sytuacja panowała również w Tarnobrzegu. Wydarzenia na boisku- zwycięstwa i porażki były zawsze szeroko komentowane.

Awans drużyny do klasy ”A” w roku 1958, do ligi okręgowej w 1965 r., do ligi miedzywojewódzkiej w roku 1972 każdorazowo był przyjmowany z zadowoleniem. Działaczom i zawodnikom dostarczał wiele satysfakcji, a sympatykom piłki nożnej możliwości obejrzenia zawodników na coraz wyższym poziomie. Zwrot nastąpił w 1972 r. wraz z przyjściem do drużyny młodego wówczas 32 letniego szkoleniowca Oresta Lenczyka.

W 1974 r. piłkarze „SIARKI” w rzeszowskiej klasie okręgowej wywalczyli pierwsza lokatę, a później w barażach stali się prawdziwa rewelacja. Do walki o drugoligowe szlify nowicjusze z Tarnobrzega stanęli ze znacznie bardziej renomowanymi przeciwnikami: „STARTEM” Łódź i „UNIĄ” Tarnów. Pod wodzą Lenczyka jedenastka „SIARKI” wygrała z Unią 2:1 (na wyjeździe) i 2:0 oraz pokonała „START” 2:1 (u siebie) i zremisowała z nimi w Łodzi 0:0.

Drugim trenerem „SIARKI” był wówczas Szymon Kozłowski.

W czwartym roku gry w drugiej lidze nastąpił okres słabszej gry. Mimo 28 punktów, które w poprzednich sezonach gwarantowały miejsce w środku tabeli, piłkarze opuścili szeregi drugiej ligi. Jedna z przyczyn były poważne ubytki kadrowe na przestrzeni ostatnich lat.

Rok 1979 zakończył się dużym sukcesem dla sekcji piłki nożnej. Juniorzy „SIARKI” zdobyli v-ce mistrzostwo Polski. Wychowankowie trenera B. Lipczyńskiego w walce o pierwsze miejsce w finale przegrali po wyrównanej grze w stosunku 2:1 ze „ŚLASKIEM” Wrocław. Zawodnicy ci mieli uzupełnić skład zespołu i stanowić jego bezpośrednie zaplecze. Stało się jednak inaczej. J. Zieliński, J. Paź, J. Osmala rozpoczęli studia, E.Tyburski, J. Stelmach przeszli do „STALI” Mielec, M. Mysliński do „WIDZEWA” Łódź a kilku zostało powołanych do odbycia służby wojskowej.

Następne dziesięć lat I-szy zespół występuje w trzeciej lidze plasując się na różnych miejscach, przełomowym okazał się sezon 1988/89. Zdobycie pierwszego miejsca w rozgrywkach trzeciej ligi stworzyło możliwość gry w barażach w walce o druga ligę. Pełna mobilizacja zespołu przed meczami barażowymi z GKS Bełchatów dała wynik remisowy na wyjeździe i wygrana 2:1 w Tarnobrzegu, co przyniosło upragniony awans zespołu prowadzonego przez trenera Janusza Gałka do grona II-ligowców. Był to sukces zarówno piłkarzy, szkoleniowców jak i działaczy sekcji piłki noznej.

W sezonie 1989/90 zespół zajął dwunastą lokatę w tabeli, zaś Michał Gębura potwierdził swe umiejętności snajperskie plasując się z jedenastoma zdobytymi bramkami w czołówce drugoligowych strzelców.

W sezonie 1990/91 po niezbędnych uzupełnieniach kadrowych (Konrad Paciorkowski, Modest Boguszewskli, Tadeusz Grula, Mariusz Gromek i wiosna 1991 Edward Tyburski) zespół Siarki zajął ósma lokatę w tabeli nie przegrywając meczu na własnym boisku.

Przed sezonem 1991/92 władze PZPN dokonały kolejnej reorganizacji. Drugoligowe kluby podzielono na dwie grupy. „SIARKA” trafiła do grupy „wschodniej” uznanej powszechnie za słabszą.

Wówczas to kierownictwo klubu sekcji oraz szkoleniowcy postanowili podjąć walkę o awans do ekstraklasy. Jednym z działań służących osiągnięciu tego celu było wzmocnienie składu pierwszego zespołu.

Pozyskano Piotra Porębnego, Jacka Bayera oraz Henryka Sawosza. Początek rozgrywek nie był zbyt udany, ale z biegiem czasu „SIARKOWCY” grali coraz skuteczniej i pierwszą rundę zakończyli na pozycji lidera. Druga runda była również bardzo udana, wynikiem tego był historyczny awans do pierwszej ligi, zbiegło się to z 35-leciem KS’SIARKA”.

W drużynie gwiazd II grupy „drugiego frontu”, zestawionej przez redakcję „Tempa” na zakończenie rozgrywek , znaleźli się : Konrad Paciorkowski , Piotr Porębny , Edward Tyburski , Krzysztof Złotek i Andrzej Kobylański.

Piłkarzy tarnobrzeskiego klubu dostrzegali również selekcjonerzy reprezentacji Polski.

Andrzej Kobylański był uczestnikiem Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie, gdzie Polski zespół zdobył srebrny medal. W kadrze występował Cezary Kucharski. Natomiast siarkowa młodzież Mariusz Kukiełka i Sylwester Janowski z reprezentacją do lat 16 -tu zostali złotymi medalistami Mistrzostw Europy.

Sezon 1993/94 jest zły - z klubu odchodzi nieodżałowanej pamięci wielce zasłużony dla tarnobrzeskiej piłki śp. trener Janusz Gałek, zespół przejmuje trener Debinski, mimo niezłej pierwszej rundy „Siarka” spada do II ligi. Banicja w II lidze trawa tylko sezon. Po awansie w sezonie 1995/96 wszyscy byli pełni obaw - czy ten młody zespół, który tak dobrze prezentował się na boiskach II-go ligowych da sobie radę w rozgrywkach ekstraklasy. Zespół gra poniżej oczekiwań władz Klubu jak i kibiców. Piętrzące się kłopoty finansowe oraz zmiana trenera w trakcie rundy rewanżowej. Trenera W. Gąsiora zastępuje S. Gielarek. Po roku gry w I lidze zespół opuścił szeregi ekstraklasy.

Sezon 1996/97 okazuje się również fatalny - skutkiem jest spadek do III ligi. Reforma rozgrywek trzeciej ligi spowodowała, że „Siarka” w sezonie 1997/98r. po fatalnej rundzie jesiennej pod wodza S. Gielarka i spora strata do mejsca gwarantujacego utrzymanie dzieki doskonalej rundzie wiosennej pod opieką byłego zawodnika, a wowczas juz trenera J.Zielińskiego (40 pkt przy bodaj 18 jesienia) utrzymuje sie w trzecioligowej stawce, by w kolejnym sezonie 1998/99, po dwuletniej przerwie powrócić na boiska II-ligowe. Niestety ten szczebel rozgrywek obnażył wszystkie braki tej drużyny i nastąpił spadek do III-ej ligi , w której „Siarka” występowała z powodzeniem przez trzy kolejne sezony.

Obecnie piłkarze tarnobrzeskiego klubu grają na boiskach IV-ligowych po degradacji drużyny w sezonie 2003/04.

2.Koszykówka

Początki zorganizowanej koszykówki sięgają w Tarnobrzegu roku 1962. Do rozgrywek klasy „A” zgłoszono drużynę przez Rozkosz Rzeszów. Grała i trenowała w Sali gimnastycznej Technikum Rolniczego w Tarnobrzegu. W sezonie 1963/64 nie grano w ogóle, ponieważ zabrakło szkoleniowca.

W 1964 roku K. Truszakowi i E. Mikusińskiemu już nieżyjącemu, udało się namówić Bolesława Grafowskiego, po odbyciu służby wojskowej, do ukończenia kursu instruktora i prowadzenia ponownie zgłoszonej drużyny do rozgrywek klasy „A”.

Od sezonu 1964/65 treningi i zawody odbywały się w nowo wybudowanej hali KS „Siarka”.

W roku 1967 dzięki dużemu zaangażowaniu K. Truszaka i współautora późniejszego awansu do II-ej ligi Janusza Zielińskiego koszykarze wywalczyli awans do ligi okręgowej. Od tego okresu K. Truszak zaprosił do działania w sekcji Władysława Bieńka.

Dzięki ich wspólnemu działaniu tarnobrzeska koszykówka rozwijała się.

Systematycznie też wzmacniał się zespół zawodnikami z zewnątrz, z takich miast jak: Przemyśl, Stalowa Wola, Kraków. Równocześnie zaangażowano szkoleniowca z Krakowa mgr Jerzego Głusia. Wraz z nim przybyli Z.Płużek, R. Bzdyra, R. Iwaniec, efekty tych zmian były widoczne w zajmowanych lokatach: w sezonie 1969/70 drużyna wywalczyła trzecie miejsce w lidze okręgowej, w następnym sezonie grała już w lidze międzywojewódzkiej, początkowo uzyskała ósme miejsce, rok później drugie miejsce, aż wreszcie w sezonie 1972/73 pierwsze miejsce i upragniony awans do II-ej ligi. Awans ten oczekiwany przez sympatyków koszykówki, działaczy i samych zawodników stał się sukcesem całego tarnobrzeskiego sportu.

W późniejszych latach przez drużynę przewinęło się wielu zasłużonych zawodników, a szczególne wyróżnienie należy się Kazimierzowi Wacławczykowi, który bronił barw „SIARKI” od 1973 roku oraz Mieczysławowi Sotnickiemu, późniejszemu szkoleniowcowi I-go zespołu.

Od sezonu 1973 drużyna występowała nieprzerwanie w rozgrywkach II-ej ligi, plasując się przeważnie w środkowych rejonach tabeli.

Po bardzo udanym sezonie 1988/89 (II miejsce ) i grą w barażach o wejście do I-ej ligi kolejne sezony rozgrywkowe były już mniej udane, zespól na przemian zajmował 4-te miejsce lub 9-te i w tym przypadku musiał walczyć w barażach o utrzymanie się w rozgrywkach II-ej ligi.

Sezon 1992/93 był 20-tym sezonem z rzędu od chwili awansu zespołu do II-ej ligi w rozgrywkach tej klasy. Skład osobowy zespołu predysponował drużynę do walki o czołowe lokaty w rozgrywkach II-ej ligi.

Prowadzona systematyczna praca z młodzieżą przez 5-ciu szkoleniowców przyniosła widoczne efekty w postaci dopływu własnych wychowanków do kadry I-go zespołu: Malinowski, Dudek, Grążawski oraz udziału w sezonie 1991/92 drużyny juniorów prowadzonej przez Zbigniewa Szczytyńskiego w półfinałach Mistrzostw Polski.

Mając na uwadze dalszą popularyzację tej dyscypliny sportu w środowisku tarnobrzeskim i wykorzystując zaistniałe warunki bazowe (oddanie nowej hali widowiskowo-sportowej) klub zorganizował 5 grudnia 1992r. przy udziale nadkompletu publiczności mecz pokazowy koszykówki pomiędzy aktualnym mistrzem Polski drużyną PCS Śląsk Wrocław i Reprezentacją II-ej ligi Południowo - wschodniej Polski.

Celem pomocy Sekcji koszykówki w 1993 r. powołano Tarnobrzeskie Towarzystwo Koszykówki, które wspólnie z kierownictwem sekcji doprowadziło do podpisania na okres trzech lat umowy sponsorskiej z Hutą Pilkington Sandoglas.

Kolejny okres rozgrywkowy 1995/96 to poprawna gra zespołu w rundzie zasadniczej, po której zespół zajął IV miejsce, ale porażka w rundzie play-off z AZS Lublin spowodowała niedosyt, i zespół zajął ostatecznie VII miejsce w ligowej tabeli.

Budowany zespół w ciągu trzech sezonów przez trenerów Marka i Zbigniewa Szczytyńskich przy pomocy Tarnobrzeskiego Towarzystwa Koszykówki i wsparciu finansowemu sponsora huty Pilkington Sandoglas dawał nadzieję na włączenie się drużyny do walki o awans do I-ej ligi. Zespół po zajęciu II-go miejsca w rundzie zasadniczej nie sprostał w meczach I-ej rundy play-off „Hutnikowi” Kraków i zajął w końcowej kwalifikacji 7 miejsce.

W sezonie 1998/99 braci Szczytyńskich zastępuje E.Grążawski i utrzymuje drużynę w II-ej lidze po wygraniu meczu barażowego z AZS Wrocław.

1999/00 to reorganizacja rozgrywek - powstaje zawodowa ekstraklasa i I-sza liga.

W 2002 roku od września sekcja przechodzi na autonomię, aby w sezonie 2002/03 po meczach barażowych z Zagłębiem Sosnowiec awansować do I-ej ligi.

Obecnie trenerami zespołu są Z. Pyszniak i M. Wydro, którzy prowadzą zespół na parkietach 1- ligowych sezonu 2004/05.

A oto wykaz trenerów prowadzących zespół tarnobrzeski od czasów powstania sekcji koszykówki:

1969/70 III-liga Jerzy Głoś;
1970/71 III-liga Jerzy Głoś;
1971/72 III-liga Jerzy Głoś;
1972/73 III-liga Jerzy Głuś awans do II-ej ligi;
1973/74 II-liga Jerzy Głuś -VIII miejsce;
1974/75 II-liga Stanisław Rytko -IV miejsce;
1975/76 II-liga Stanisław Rytko/Zygmunt Mikołajczyk/Marian Wydro;
1976/77 II-liga Jan Rudelski -V miejsce;
1977/78 II-liga Jan Rudelsk;
1978/79 II-liga Zygmunt Mikołajczyk;
1979/80 II-liga Zygmunt Mikołajczyk/ Mirosław Kraszewski;
1980/81 II-liga Jerzy Głuś- V miejsce;
1981/82 II liga Jerzy Głuś - V miejsce;
1982/83 II-liga Jerzy Głuś -V miejsce;
1983/84 II-liga Jerzy Głuś -V miejsce;
1984/85 II-liga Jerzy Głuś -VI miejsce;
1985/86 II-liga Mieczysław Skotnicki -IV miejsce;
1986/87 II-liga Mieczysław Skotnicki -V miejsce;
1987/88 II-liga Mieczysław Skotnicki;
1988/89 II-liga Bogusław Wołoaszyn -II miejsce (przegrane baraże o I ligę);
1989/90 II-liga Bogusław Wołoszyn;
1990/91 II-liga Bogusław Wołoszyn -IX miejsce (wygrane baraże o utrzymanie się w II-lidze z AZS Rzeszów);
1991/92 II-liga Bogusław Wołoszyn;
1992/93 II-liga Bogusław Wołoszyn;
1993/94 II -liga Kazimierz Wacławczyk;
1994/95 II-liga Kazimierz Wacławczyk od stycznia I-szy Marek Szczytyński;
II-gi Zbigniew Szczytyński;
1995/96 II-liga I-szy Marek Szczytyński II-gi Zbigniew Szczytyński;
1996/97 II-liga I-szy Marek Szczytyński II-gi Zbigniew Szczytyński;
1997/98 II-liga I-szy Marek Szczytyński II-gi Zbigniew Szczytyński;
1998/99 II-liga Marek Szczytyński (od V kolejki Eugeniusz Grążawski) wygrany baraż o utrzymanie się w II-lidze z AZS Wrocław;
1990/00 II-liga Eugeniusz Grążawski;

reorganizacja rozgrywek- powstaje zawodowa ekstraklasa i I-sza liga

2000/01 II-liga Bogusław Wołoszyn;
2001/02 II-liga Zbigniew Pyszniak; II-gi Gustaw Gara sekcja od września 2002 roku przechodzi na autonomię;
2002/03 II-liga Zbigniew Pyszniak; II-gi Gustaw Gara I-miejsce (finał Siarki -Zagłębie Sosnowiec 2:1 w meczach dla Siarki i awans do I-ej ligi);
2003/04 I-liga Zbigniew Pyszniak ; XII miejsce;
2004/05 I -liga Zbigniew Pyszniak ; II-gi Marian Wydro;

3.Siatkówka

Pierwsze lata istnienia zespołu nie były łatwe. Treningi prowadzone przez Magdalenę Planetę - zawodniczkę i trenerkę, odbywały się na niewymiarowej sali szkolnej, na wolnym powietrzu, przy wykorzystaniu własnego sprzętu.

Pierwsze mecze w latach 60-tych rozgrywały: M. Wiśniewska, A. Gara,

J. Kania, M. Zych, K. Sałata, K. Pawlik, N. Pająk i J. Babula. Walka o awans do klasy „A” i ligi okręgowej zakończyła się sukcesem. W sezonie 1972/73 zawodniczki zdobyły mistrzostwo ligi okręgowej i awans do II ligi.

Po 4 latach gry w II lidze siatkarki uzyskały awans do ekstraklasy. Zespół odnosił zwycięstwa nad takimi drużynami jak: „Kolejarz” Katowice, „Płomień” Milowice, „Zawisza” Sulechów. W późniejszym okresie nastąpiły serie porażek spowodowane słabszą grą, brakiem odporności psychicznej, zaawansowanym wiekiem oraz stosunkowo niskim wzrostem zawodniczek i brakiem pełnowartościowego zaplecza, co spowodowało spadek do II ligi.

Po rocznej grze w tej lidze zespół uzyskał powtórny awans do ekstraklasy.

Przez dwa sezony drużyna notowała na przemian sukcesy i porażki, lecz mecze rozgrywano na dobrym poziomie dostarczając wiele emocji sympatykom siatkówki. Zakład opiekuńczy mógł się czuć usatysfakcjonowany. Od sezonu 1981/82 siatkarki grały znów w II lidze, ale w mocno zmienionym i odmłodzonym składzie.

Po raz trzeci siatkarki uzyskały awans do ekstraklasy w sezonie 1985/86.

Współtwórca sukcesu trener H. Hełmecki jak i działacze sekcji nie wyciągnęli z tego jednak właściwych wniosków, by w przyszłości ustrzec drużynę przed spadkiem z I ligi. Siatkarki zajmowały później czołowe miejsce w II lidze mając nadzieję, że po raz czwarty awansują do I-ej ligi.

Po nieudanym sezonie 1988/89, w którym groził zespołowi spadek z II ligi w kolejnym sezonie rozgrywkowym zespół nie zrealizował postawionego zadania włączenia się w walkę o awans do II-ej ligi.

Po sezonie 1988/89 nastąpiła zmiana na stanowisku I-go trenera. W miejsce Piotra Kopeckiego zaangażowano do pracy z zespołem Walerego Jarużego, uzupełniając równocześnie zespół dwoma zawodniczkami z byłego Związku Radzieckiego (Irinę Jermolenko i Marinę Gorczakową). Mimo tych uzupełnień zespół nie wykorzystał szansy awansu do grona I-szoligowców. W sezonie 1991/92 zespół w składzie: Tracz, Serafin, Mysia, Pazgier, Będzińska, Nadgrodkiewicz, Sierżęga, Gębala, Wacławczyk, Biało wywalczył czwarty w historii i klubu awans do I-ej ligi gr.”B”.

Przed rozgrywkami z podstawowego składu ubyła Barbara Mysia na urlop macierzyński, a zespół został uzupełniony kolejny raz dwoma zawodniczkami rosyjskimi: Irminą Kukuszkiną i Zulfiją Azijewą, które są podstawowymi zawodniczkami zespołu.

W trakcie I-ej rundy rozgrywek mistrzowskich trener Walery Jarrużnyj zwrócił się z prośbą o zwolnienie go z funkcji trenera zespołu. Rezygnacja została przyjęta, a funkcję pierwszego trenera powierzono trenerowi H. Hełmeckiemu.

Zespół pomimo kłopotów kadrowych - ciężkiej kontuzji (zerwanie ścięgna Achillesa) rozgrywającej Zulfizji Azijewej w grudniu 1992 r. i zakończenia kariery sportowej po I-ej rundzie przez kapitana zespołu Dorotę Tracz zajął III lokatę w rozgrywkach prezentując w meczach nieustabilizowaną formę sportową. Uzyskany wynik sportowy mimo wcześniej wymienionych kłopotów i mankamentów świadczy o dużych możliwościach tego zespołu.

Po trzech sezonach występowania na parkietach I-szo ligowych nastąpił spadek do II-ej ligi, by w kolejnym sezonie 1996/97 znów zagościć w pierwszej lidze za kadencji trenera H. Hełmeckiego. Na tym szczeblu rozgrywkowym siatkarki tarnobrzeskiej „Siarki” występują kolejne dwa sezony.

Od 2000r. trenerem zostaje A. Dróbkowski i do chwili obecnej prowadzi zespół, który gra o drugoligowe punkty.

Przedstawiam teraz sezony, w których trenerzy prowadzili zespół oraz osiągane przez nich wyniki sportowe:

1972/73-Grebowiec Zygmunt -awans do II-giej ligi;
1973/74-Michalczyk Ryszard -II-liga;
1974/75-Edward Krajewski -II liga;
1975/76- Edward Krajewski -II liga;
1976/77- Edward Krajewski -II liga (I miejsce awans do I-ligi pierwszy w historii sekcji);
1977/78-Ryszard Kuc (I runda); Janusz Michalak (II-runda)-(X miejsce spadek do II-ligi);
1978/79-Janusz Michalak- II liga (I miejsce awans do I ligi);
1979/80- Janusz Michalak I-liga (VI miejsce);
1980/81- Janusz Michalak; II-gi Henryk Hełmecki ; Piotr Kopecki (zmiana XII.80r) I liga(X miejsce) spadek do II-ligi;
1981/82- Piotr Kopecki -II liga (IV miejsce);
1982/83- Piotr Kopecki -II liga (VI miejsce);
1983/84-Henryk Hełmecki -II liga (IV miejsce);
1984/85-Henryk Hełmecki; II-gi Andrzej Dróbkowski-II liga (II miejsce) ;
1984/85-Andrzej Dróbkowski; II-gi Henryk Hełmecki-V-ce Mistrzostwo Polski Juniorek;
1985/86-Henryk Hełmecki; II-gi Andrzej Dróbkowski -II-liga (I miejsce awans do I-ligi);
1986/87-Henryk hełmecki ; II-gi Andrzej Dróbkowski -I liga (IX miejsce spadek do II ligi);
1987/88-Henryk Hełmecki -II liga (II miejsce);
1988/89-Henryk Hełmecki; Piotr Kopecki (zmiana po I- rundzie)-II liga (IV miejsce);
1989/90-Piotr Kopecki - II liga (VI miejsce);
1990/91-Walery Jarużnyj -II liga (IV miejsce);
1991/92- Walery Jarużnyj; II-gi Andrzej Dróbkowski - II-liga (I miejsce awans do I-ligi „B”);
1992/93- Walery Jarużnyj; I liga B Henryk Hełmecki (zmiana po I rundzie);
1993/94-Henryk Hełmecki -I liga B (V miejsce);
1994/95-Edward Sroka -I liga B (VI miejsce);
1995/96-Henryk Hełmecki - I liga B (IX miejsce spadek do II ligi);
1996/97-Henryk Hełmecki - II liga (I miejsce awans do I ligi „B”);
1997/98-Henryk Hełmecki - spadek do II ligi; Andrzej Dróbkowski (zmiana od marca do maja utrzymanie w I lidze B w barażach; Gliwice);
1998/99-Mieczysław Szpunar -I liga B (VI miejsce);
1999/00-Mieczysław Szpunar ; Andrzej Dróbkowski (zmiana po VIII kolejkach; 0 pkt.) spadek do II ligi;
2000/01-Andrzej Dróbkowski -II liga (VII miejsce);
2001/02- Andrzej Dróbkowski -II liga (V miejsce);
2002/03- Andrzej Dróbkowski -II liga (III miejsce);
2003/04- Andrzej Dróbkowski -II liga (II miejsce przegrana w barażach o I ligę „B” z MMKS Dabrowa Górnicza 3:2 w meczach (MMKS Dabrowa Górnicza - Siarka 3:1, 3:1, 2:3, 0:3, 3:0);
2004/05 - Andrzej Dróbkowski -II ligi;

4.Tenis stołowy

Przez wiele lat tarnobrzeski Ośrodek Tenisowy był jednym z najlepszych w kraju, skupiając niemal całą kadrę narodową. Pierwsze sukcesy sportowe odnosiła sekcja już od początku istnienia, awansując rok rocznie do wyższej klasy rozgrywkowej. Pierwsze rozgrywki w klasie „A” rozpoczęła drużyna w składzie: Krystyna i Wojciech Watracz, Tamara Herbrych, Maria Bedyńska-Malarz, Janusz Malarz, Marek Krasoń i Zdzisław Marek.

Awans drużyny do I-ej ligi nastąpił w sezonie 1969/70. Zespół wzmocniony grą Andrzeja Dolicza (zawodnika i trenera), Andrzeja Baranowskiego, Ryszarda Czechańskiego, Witolda Woźnicy oraz Zofii Jałochy i siostry Ewy i Bożeny Olek odnosił coraz większe sukcesy. Lata 1970-71 to wspaniały okres tenisa stołowego w historii klubu, 2-krotne Mistrzostwo Polski, następnie drugie i trzecie miejsce. Poważny dorobek stanowiły tytuły indywidualne:

Zofia Jałocha- I miejsce w Mistrzostwach Polski Juniorek;
Andrzej Dolicz i Witold Woźnica- I miejsce w grach pojedynczych w Pucharze „Asów”;
Witold Woźnica - I miejsce w Mistrzostwach Polski Seniorów
Andrzej Baranowski i Ryszard Czechański- I miejsce w Mistrzostwach Polski w grze podwójnej;
Ewa Olek i Andrzej Baranowski - I miejsce w Mistrzostwach Polski w grze mieszanej;
Ewa Olek- I miejsce w Mistrzostwach Polski Juniorek;
Ewa Olek i Zbigniew Kucharski- I miejsce w Mistrzostwach Polski Juniorów w grze mieszanej;
Ewa Olek-Późniak w roku 1982 powtórzyła wspaniały sukces, zdobywając po raz drugi Mistrzostwo Polski w grze indywidualnej, podwójnej i mieszanej.

Wymienieni zawodnicy reprezentowali również Polskę na turniejach i zawodach międzynarodowych w kraju i za granicą. W sezonie 1976/77 awans do I-ej ligi uzyskują kobiety. W tym też roku rozpoczyna się regres sekcji.

Drużyna męska spada do II-ej ligi, a następnie w 1983r. do III-ej ligi. W roku 1986 do niższej ligi przechodzi również zespół żeński.

Pod okiem nowego szkoleniowca Zbigniewa Nęcka oraz kierownika sekcji Romana Kulczyckiego następuje odmłodzenie zespołów z nadzieją na odbudowę tradycji klubowych.

Sekcja ta posiada własna bazę treningową w postaci budynku z zapleczem socjalnym. Trenowali tam nie tylko zawodnicy I-szych zespołów, ale również grupy juniorów i juniorek pod opieką trzech instruktorów: Tamary Czyngwincewej, Marka Bacy i Waldemara Zlota.

Efekty przychodzą bardzo szybko, drużyna męska awansuje do II-ej ligi w 1987r., a kobiety już w sezonie 1989/90 zdobywają V-ce Mistrzostwo Polski drużynowo. W kolejnym sezonie 1990/91 również mężczyźni awansują do grona I- wszo ligowców, by w kolejnym doznać degradacji. Z uwagi na szczupłą kadrę zawodniczą oraz koszty utrzymania drużyny w rozgrywkach centralnych Zarząd Klubu podjął decyzję o nie zgłoszeniu drużyny mężczyzn do rozgrywek II- ej ligi.

Natomiast kobiety od sezonu 1990/91, aż do chwili obecnej są w posiadaniu Drużynowego Mistrza Polski, który zdobyły 14 razy z rzędu. Dlatego też występowały w rozgrywkach Pucharu Europy i tak:

- 1990/91 Nancy Evans Cup 33-64 lokata;
- 1991/92 Puchar Europy Mistrzów Klubowych 9-16 lokata ;
- 1992/93 Puchar Europy 9-16 lokata;
- 1993/94 Puchar Europy 9-16 lokata;
- 1994/95 Puchar Europy 5-8 lokata ( ćwierćfinał);
- 1995/96 Puchar Europy 5-8 lokata ( ćwierćfinał);
- 1996/97 Puchar Europy 5-8 lokata ( ćwierćfinał);
- 1997/98 Puchar Europy 5-8 lokata ( ćwierćfinał);
- 1998/99 Puchar Europy 2 lokata, Wicemistrzostwo Europy po porażce ze Statisztika Budapeszt ( Węgry ) 2:4 i 1:4;
- 1999/00 Puchar Europy 5-8 lokata ( ćwierćfinał);
- 2000/01 Puchar Europy 5-8 lokata (ćwierćfinał);
- 2001/02 Puchar Europy 3-4 ( półfinał ) po porażce z Klazinaveen (Holandia ) 1:3 i 0:3;
- 2002/03 Puchar Europy 5-8 (ćwierćfinał);
- 2003/04 Puchar Europy 5-8 (ćwierćfinał);

Obecnie zespół tenisistek stołowych w składzie: Kinga Stefańska, Li Qian, Monika Pietkiewicz, Anna Smykowska są na najlepszej drodze do zdobycia kolejnego tytułu Mistrza Polski.

Poza wynikami drużynowymi należy podkreślić również wiele sukcesów indywidualnych uzyskiwanych przez zawodniczki tej sekcji. Do największych z nich należy zaliczyć 20 medali uzyskanych przez zawodniczki na Mistrzostwach Polski Seniorów, udział w reprezentacji Polski zarówno seniorek jak i juniorek podczas tak prestiżowych imprez jak Mistrzostwa Świata i Mistrzostwa Europy.

W Tarnobrzegu były organizowane mecze Europejskiej Superligi i I-ej ligi Europejskiej

Należy dodać, że od 1 VII 1994 roku zgodnie z uchwałą Walnego Zgromadzenia KS „Siarka” sekcja rozpoczęła funkcjonowanie jako Sekcja Autonomiczna.

5. Inne dyscypliny

5.1 Żeglarstwo

Sekcja żeglarska rozpoczęła działalność w roku 1973. Zajmowała się szkoleniem na zorganizowanych kursach żeglarskich dużą liczbą młodzieży i pracowników przedsiębiorstwa. Rekreacyjny jej charakter umożliwił członkom i pracownikom przebywającym w ośrodkach wypoczynkowych w pobliżu akwenów wodnych zdrowy wypoczynek na łodziach żeglarskich pod fachową opieką. Atrakcyjne imprezy i organizowane konkursy cieszyły się dużym zainteresowaniem i mobilizowały działaczy i kierownika sekcji do podejmowania dalszych działań zmierzających do zwiększenia możliwości działania tej sekcji.

W okresie sprawozdawczym sekcja działała w składzie:

Bolesław Wojtas- komandor;
Henryk Zaśko- V- ce kom . ds. technicznych ;
Wojciech Lipowski- V- ce kom. ds. szkolenia ;
Jerzy Karaś- V- ce kom. ds. turystyki ;

Oraz członkowie:

A. Korona, ST. Kondzielski, ST. Mikrut, A. Wis, T. Kapica, J. Pawlak, A. Baracz

Komisja Rewizyjna w składzie: W. Ślęzak, K. Stelmach, B. Czak

Zrzesza około 70 członków oraz 1500 żeglarzy i sympatyków ze środowiska tarnobrzeskiego. Działalność sekcji żeglarskiej to: szkolenie, pływanie turystyczne, pływanie z wczasowiczami „Siarkopolu” w Polańczyku.

Ponadto w minionym okresie sekcja zainicjowała i częściowo brała udział w realizacji przystani w Polańczyku. Utrzymywała w sprawności sprzęt pływający, organizowała wyjazdy rekreacyjne nad Solinę.

W 1992r. 3-go grudnia, został zarejestrowany Jacht Klub „Siarkopol” z siedzibą w Tarnobrzegu przy ul. 1 Maja 10, który czyni starania o przejęcie sprzętu żeglarskiego z keją, bosmanką i półką terenu w Polańczyku zgodnie z Uchwałą Rady Pracowniczej nr 25/V/93 z dnia 1993.04.14 pkt.3.

Członkowie Jacht Klubu to pracownicy KiZPS „Siarkopol”, którzy są zainteresowani tworzeniem infrastruktury żeglarskiej i legitymujący się długim stażem w żeglarstwie.

Jacht Klub zamierza prowadzić działalność gospodarczą, a dochód przeznaczać na utrzymanie sprzętu w sprawności nawigacyjnej. Chce organizować wczasy i obozy żeglarskie dla ludzi ze środowiska tarnobrzeskiego.

Jednak w wyniku przemian gospodarczych w kraju i bardzo trudnej sytuacji Kombinatu „Siarkopol”, w grudniu 1994r. sekcja żeglarska zaprzestaje swojej działalności.

5.2 Szachy

Sekcja szachowa zorganizowana w 1967 roku uczestniczyła z powodzeniem w rozgrywkach Okręgowej Ligi Szachowej. Obok zmniejszającej się z roku na rok kadry starszych zawodników zasiadała coraz większa liczba młodzieży przy szachownicach. Poczynione postępy potwierdzone korzystnymi wynikami na turniejach i rozgrywkach okręgowych, świadczyły o prawidłowym kierunku działania nowego kierownika i instruktora tej sekcji R. Czajkowskiego.

Największe osiągnięcia sekcji to II miejsce w lidze okręgowej w roku 1977, mistrzostwa okręgu zdobyte przez R. Czajkowskiego w roku 1975, start E.Macha w finale Mistrzostw Polski i udziału W. Smolika w finale korespondencyjnym Mistrzostw Polski.

Sekcja szachowa zrzesza około 30 czynnie uprawiających tę dyscyplinę zawodników. W większości są to uczniowie tarnobrzeskich szkół średnich i podstawowych. Sekcja prowadzona jest całkowicie społecznie, nie posiada etatowych pracowników zatrudnionych jako trenerów czy instruktorów.

Zajęcia odbywają się dwa razy w tygodniu po dwie godziny.

Ważniejsze wyniki indywidualne uzyskane w turniejach o zasięgu ogólnopolskim:

1991r.- Krzysztof Drozd w turnieju „Cracovia-91” zajmuje czołową lokatę i wypełnia normę na I kategorię szachową;
1991r.- Jacek Gajewski wygrywa ( przy udziale 80 zawodników ) turniej „C- Rudnik 91”;
1992r.-I Turniej Młodości- Andrzej Nowicki w turnieju głównym zajmuje I miejsce i wypełnia normę na I kategorię szachową ; Robert Kamperda w turnieju „B” wygrywa wszystkie partie i również zajmuje I miejsce;
1992r.- w meczu Polska- Austria w grze korespondencyjnej Ryszard Czajkowski wygrywa z reprezentantem Wiednia 2:0. ;

W rozgrywkach drużynowych o mistrzostwo okręgu w kategorii seniorów zespół „Siarki” od wielu lat zajmuje pierwsze miejsce.

W eliminacjach do II ligi szachowej w 1992r. drużyna w decydującym meczu osiągnęła rezultat remisowy, co tylko ze względu na punktację pomocniczą dało awans drużynie z Radomia.

W 1993r. nasza drużyna nie bierze udziału w rozgrywkach o drugą ligę z przyczyn ekonomicznych i dlatego Zarząd Klubu KS „Siarka” rozwiązuje sekcję szachową.

5.3 Pływanie

Sekcja rozpoczęła działalność w 1965 roku, i była sekcją, która od początku swej działalności rozwijała ambitną pracę z młodzieżą tarnobrzeskich szkół. Praca tej sekcji, ze względu na brak basenu krytego w tamtych latach ograniczała się jedynie do prowadzenia masowej nauki pływania na basenie otwartym, wydawania kart pływackich i przygotowania odpowiedniej kadry trenersko-instruktorskiej. Pierwsze zajęcia z dziećmi prowadził Romuald Życki. W 1967 roku z uzdolnionej młodzieży utworzono szkółkę pływacką, z którą zajęcia w okresie letnim prowadzono na własnym basenie, zaś w zimie wyjeżdżano na kryte pływalnie do Ostrowca Świętokrzyskiego, Rzeszowa i Mielca. Gdy w 1972 roku oddano do użytku kryty basen, szkoleniem o charakterze wyczynowym objęto kilkudziesięcioosobową grupę wyselekcjonowaną z młodzieży w wieku od 9 do 16 lat. Jednocześnie sekcja rozpoczęła zajęcia obowiązkowej nauki pływania dla dzieci w wieku przedszkolnym, co było ewenementem na skalę krajową. W krótkim też okresie czasu przyszły pierwsze sukcesy. Pierwszym Mistrzem Polski w zawodach dzieci w grupie C został Andrzej Łęcki. Liczące się wyniki na skalę krajową osiągnęli M. Życki, W. Plebankiewicz, L. Jagodziński, W. Zieliński, a wśród dziewcząt A. Piejko, M. Haber, R. Purlińska i M. Mazurek. W ciągu następnych lat działalności sekcja pływacka skupiała się jedynie na szkoleniu dzieci i młodzieży. Poprawiając w znaczny sposób stan kultury fizycznej w Tarnobrzegu. W roku 1993 z powodu braku środków finansowych Klubu sekcja zostaje rozwiązana.

ZAKOŃCZENIE

Sportowe tradycje Tarnobrzega sięgają okresu międzywojennego, a konkretnie wiążą się z działalnością sportową prowadzoną wówczas przez Klub Sportowy „Dzikovia”.

W pierwszych latach po wyzwoleniu organizatorami na rzecz sportu były Koło Sportowe „Sparta” i Zrzeszenie Sportowe „Ogniwo”

Momentem przełomowym w życiu miasta i regionu tarnobrzeskiego było odkrycie w okolicy Tarnobrzega złóż siarki. Dynamicznie rozwijający się przemysł siarkowy, stał się również szansą rozwoju dla tarnobrzeskiego sportu.

W roku 1957 powstaje Klub Sportowy „Siarka”. Od tego momentu odgrywał on znaczącą rolę w życiu społeczeństwa tarnobrzeskiego.

Powstanie tego Klubu sprawia, że sport w Tarnobrzegu zaczął się rozwijać w sposób planowy i zorganizowany. Nowy sponsor, jakim były Kopalnie i Zakłady Przetwórcze Siarki „SIARKOPOL” w Tarnobrzegu zadbał o właściwy rozwój dyscyplin, które miały już swoją tradycję.

Pierwszą klubową sekcją, powstałą w 1957 roku była sekcja piłki nożnej, ale stale zwiększające się środki na klubową działalność sprawiają, że powstają nowe sekcje sportowe: piłka siatkowa, tenis stołowy, piłka koszykowa i pływacka.

Pierwsze sukcesy w latach sześćdziesiątych odnosiła już drużyna piłki nożnej, która awansowała do ligi okręgowej, a następnie do wojewódzkiej.

Zespoły siatkarek i koszykarzy awansowały do ligi okręgowej. Swoje pierwsze sukcesy odnosiła także sekcja tenisa stołowego i powstała w 1967 roku sekcja szachowa.

W następnym dziesięcioleciu Klub Sportowy „Siarka” osiąga już status liczącego się w krajowym sporcie ośrodka.

Sławy klubowi przysporzyli zawodnicy tenisa stołowego, którzy godnie reprezentowali barwy narodowe w turniejach międzynarodowych.

Lata siedemdziesiąte to również sukcesy siatkarek, które w sezonie 1972/73 awansowały do II ligi, a w sezonie 1977/78 do pierwszej ligi. Drużyna koszykarzy wywalczyła upragniony awans do II ligi, a ciesząca się największą sympatią tarnobrzeskiego środowiska drużyna piłki nożnej również awansowała do tego szczebla rozgrywkowego.

Od początku istnienia, oprócz sportu wyczynowego Klub przywiązywał dużą uwagę do umasowienia sportu. Wybitnie rekreacyjny charakter miała utworzona w 1973 roku sekcja żeglarska. Ponadto istotnym elementem klubowej działalności była prowadzona praca szkoleniowa z młodzieżą tarnobrzeskich szkół, szczególnie w sekcji pływackiej.

Wszystkie sekcje miały do dyspozycji obiekty sportowe, z których korzystały podczas treningów i zawodów, wzbogacone o nowocześnie wyposażoną przychodnię sportowo-lekarską. Do której na badania wydolnościowe przyjeżdżała kadra narodowa w kolarstwie i zapasach.

Wraz z upadkiem Kopalń i Zakładów Przetwórczych Siarki sukcesy zawodników i zawodniczek Klubu Sportowego „Siarka” nie są już tak spektakularne.

Jednak nowe możliwości pozyskiwania prywatnych sponsorów, a przede wszystkim chęć zwycięstwa, zdobywania medali pozwala na dalsze funkcjonowanie i rozwój Klubu. Najlepszym tego przykładem są zawodniczki tenisa stołowego, które nieprzerwanie od czternastu lat są Mistrzyniami Polski.